تنبیه بدنی یعنی به روشی مثل: زدن، هل دادن، سرد یا گرم کردن بیش از حد بدن کودک، سوزاندن یا فلفل ریختن روی زبانش و … که با کمک حس بدی که درد ایجاد می‌کند کودک را مجبور کنیم کار نادرست را مجدداً تکرار نکند. گذشته از غیر انسانی بودن تنبیه بدنی و قوانین مجازاتی آن به ۳ دلیل آن را روش تربیتی درستی نمی‌دانیم:

۱) ارزش های غلطی در ذهن کودک نهادینه می‌شود: 

الف) زور بازو مهم تر است: وقتی والدین با تنبیه بدنی و ایجاد درد و ترس در کودک سعی می‌کنند او را از انجام کار اشتباهی نهی کنند آن چه کودک درک می‌کند این است که زور بازو مهم‌تر و قوی‌تر است از سوی دیگر چون کودک از بزرگ‌تر ها الگو برداری می‌کند. سعی می‌کند برای وادار کردن کودکان کوچکتر یا هم سن خود یا حتی والدین به انجام کاری یا نهی آن‌ها، از زور بازویش استفاده کند. اگر والدین او را مؤاخذه کنند که زدن، کار درستی نیست ذهن کودک دچار دوگانگی می‌شود که پس اگر این کار درست نیست چرا والدینم مرا می‌زنند؟ همین کودک در سن بزرگسالی در جامعه به محض داشتن اختلاف بادیگری گلاویز شده و گاهی مرتکب جرائم سنگین‌تری هم می‌شود.

ب) احساسات منفی توجیه رفتار نامناسب است: والدین زمانی که کودک خود را تنبیه بدنی می‌کنند دچار هیجان منفی هستند که با این کار به کودکشان می‌آموزند که تو اجازه داری به جای کنترل احساسات منفی خود، رفتار نامناسبی داشته باشی. بلکه باید عکس این عمل باشد در واقع والدین باید به کودک یاد دهند که وقتی دچار احساسات منفی می‌شود باید خود را کنترل کند و بعد از آرام شدن بر اساس فهم و درک و منطق رفتار کند.

عوارض تنبیه بدنی چیست؟ تنبیه بدنی عوارض تنبیه بدنی چیست؟

۲) کودک مهارت حل مسئله را نمی‌آموزد:

در نظر بگیرید کودکی گلدانی را می‌شکند، اگر والدین به عنوان تنبیه بدنی، کودک را با تمیز کردن منزل یا کم کردن پول تو جیبی یا به کودک بگویند که از تفریحات خود کم کند تا هزینه گلدان شکسته تأمین شود، کودک متوجه می‌شود که کار نادرستش چه عواقبی دارد. ولی اگر والدین این شیوه صحیح را اجرا نکنند این کودک در آینده وقتی با مشکلی در جامعه برخورد می‌کند به جای حل مسئله دچار حالات اضطرابی می‌شود.

۳) والدین در ذهن کودک بی‌اعتبار می‌شوند:

بسیاری از والدین بعد از آن که کودک خود را تنبیه بدنی کردند و شاهد درد کشیدن یا گریه او بودند، آرام که شدند پشیمان می‌شوند و برای آن که از دل کودکشان در آورند، کودکشان را بغل می‌کنند و می‌بوسند و با گفتن جملانی مثل این که: کار تو اشتباه بود، نباید این کار را می‌کردی، من عصبانی شدم زدم، تو بچه خوبی هستی نباید این کارها را بکنی و … سعی می‌کنند دوباره با کودک دوست شوند. این کار اوضاع را خراب تر می‌کند و تنها باعث بی‌اعتبار و بی‌احترام شدن والدین در مقابل کودک می‌شود چون کودکان ظرفیت عذرخواهی را ندارند؛ در نتیجه والدین مجبور می‌شوند دفعه بعد زور بیشتری از خود نشان دهند و در سیکل معیوبی می‌افتند که قابل حل نیست. حتی اگر والدین کار اشتباهی انجام دادند نباید از کودک عذرخواهی کنند بلکه کافی است آن کار را مجددا تکرا نکنند. تنها در شرایطی می‌توان از کودک عذخواهی کرد که کودک اصلا کار اشتباهی انجام نداده و بی‌دلیل تنبیه شده است.

منبع: مجله پیام سلامتی

مطالب مرتبط:

آیا کودک من بیش فعال است؟

قطره آهن موجب سیاهی دندان کودکان نمی‌شود