اگرچه بیماری پسوریازیس قابل درمان نیست. اما مانند بسیاری از بیماری‌های دیگر قابل کنترل است و می‎توان علائم و نشانه‌های آن را کاهش داد و تحمل بیماری را آسان‌تر کرد. بیماری را حتما باید پزشک تشخیص دهد و گاهی لازم است که برای تشخیص از روش بیوپسی استفاده شود. یعنی یک قسمت کوچک از پوسته‌های زخم برداشته شود و آزمایش روی آن انجام شود تا پزشک متخصص مطمئن شود که بیماری پسوریازیس است.

پسوریازیس چیست؟ پسوریازیس درمان پسوریازیس

اگر بیماری نشانه‌های مفصلی نیز داشته باشد، برای تشخیص لازم است که عکسبرداری با اشعه ایکس انجام شود. از آنجا که این بیماری یک بیماری پوستی است درمان‎های موضعی بسیار مفید و اثر گذار است. این داروها مستقیما روی قسمت‎های آسیب دیده پوست قرار می‎گیرد و می‌توانند به شکل لوسیون، فوم، کرم، پماد، ژل و شامپو باشند. این داروها ممکن است استروئیدی باشد. در مورد بیمارانی که این ضایعات بیش از ۱۰ درصد از پوست کل بدن را شامل می‎شود، استفاده از داروهای موضعی ممکن است عملی نباشد. در این موارد گزینه درمانی مناسب می‎تواند پرتو درمانی با اشعه فرابنفش (UVL) باشد که مناطق وسیعی از بدن را پوشش می‎دهد. این روش اگر در مطب پزشک یا مراکز درمانی انجام شود، کمترین عارضه جانبی را خواهد داشت. امروزه مقدار کمی از اشعه فرابنفش برای این بیماران استفاده می‎شود که UVB نام دارد و این کاملا با UVA که در سالن‌های سولاریوم استفاده می‎شود متفاوت است. لیزر درمانی هم یکی دیگر از روش‎های درمانی مورد استفاده برای این بیماری است که البته برای موارد گسترده کاربرد ندارد. زیرا هر بار فقط می‎توان برای قسمت‌های محدودی از پوست از لیزر استفاده کرد. در درمان این بیماری از انواع داروهای موضعی و داروهای خوراکی استفاده می‎شود. بیشتر داروهای خوراکی در تقویت سیستم ایمنی بدن نقش دارند. فقط داروی اسی ترتین (acitretin) است که با بقیه متفاوت است و ساختاری شبیه ویتامین A دارد. داروهای متوترکسات و سیکلوسپورین که به صورت خوراکی مصرف می‎شوند، ممکن است به کبد و کلیه و مغز استخوان آسیب برسانند.

منبع: www.medicinenet.com 

مطالب مرتبط: