در بیماری ام اس (MS)، سیستم ایمنی بدن خود فرد به بافتی که سلولهای عصبی مغز و نخاع و سیستم بینایی را احاطه کرده حمله می‌کند. این بافت احاطه کننده از چربی تشکیل شده و میلین نام دارد. میلین برای سلولهای عصبی به صورت عایق عمل کرده، آنها را می‎پوشاند و کمک می‎کند این سلول‌ها سیگنال‌ها را بفرستند و اعمال بدن را کنترل کنند. وقتی میلین آسیب ببیند، پیام‎های عصبی به خوبی انتقال پیدا نمی‌کنند.    برای تشخیص بیماری ام اس تاریخچه پزشکی بیمار، معاینه عصبی و اسکن MRI به پزشک برای تشخیص کمک می‎کند. روند پیشرفت بیماری در افراد مختلف با هم متفاوت است. به طور کلی پزشکان ۴ مدل برای پیشرفت بیماری در نظر می‌گیرند:

۱- بیماری عود می‌کند و بهبود می‎یابد: نشانه‌ها به صورت حاد ظاهر می‎شوند. بعد خفیف می‌شوند یا به طور کامل از بین می‎روند. این شایع‌ترین شکل بیماری است. 

۲- پیشرونده اولیه: بیماری ام اس خیلی آهسته اما پیوسته به مرور بدتر می‎شود. 

۳- پیشرونده ثانویه: مثل حالت اول شروع می‎شود یعنی با عود شدید شروع شده بعد به صورت پیشرونده بدتر می‎شود. 

۴- پیشرونده عود کننده: بیماری به صورت پیوسته بدتر می‎شود. در این حین ممکن است دوره‎های حاد بیماری هم داشته باشیم یا نداشته باشیم. این شکل بیماری کمتر دیده می‎شود. 

تشخیص و درمان بیماری ام اس  ام اس تشخیص و درمان بیماری ام اس

محققان به این نتیجه رسیدند که بیماری در گرمای تابستان بدتر می‌شود. گرما و رطوبت زیاد تاثیر منفی در نشانه‌های بیماری دارد. همچنین سرمای شدید و تغییرات ناگهانی دما باعث بدتر شدن بیماری می‎شود. اگرچه هنوز هیچ درمانی برای بیماری ام اس وجود ندارد اما بعضی داروها برای بهبود نشانه‌ها موثر هستند. این داروها باعث کاهش آسیب به میلین سلول‎ها شده و روند پیشرفت بیماری را کند می‌کنند. بسیاری از این بیماران به خاطر اسپاسم عضلات درد دارند. پزشکان ممکن است داروهای ضد تشنج و ضد افسردگی برای تسکین دردهای عصبی این بیماران تجویز کنند. درد در عضلات معمولا به خوبی به درمان فیزیوتراپی و ماساژ پاسخ می‎دهد. اگر بیماری ام اس تعادل، هماهنگی و قدرت عضلات بیمار را کاهش داده، فیزیوتراپی در قدرت بخشیدن دوباره به عضلات و کمک به حرکت بهتر بسیار موثر است. همچنین برای افرادی که دچار ناتوانی در دست‌ها و پاها شده‌اند و برای انجام دادن شغل‌شان مشکل دارند، کاردرمانی می‎تواند کمک کند فرد دوباره بتواند کارهای خودش مثل لباس پوشیدن و نوشتن را انجام دهد. در مواردی که فرد مشکل در بیان کلمات و صحبت کردن دارد، گفتار درمانی مفید خواهد بود.

بیماران باید سعی کنند به فعالیت روزانه خودشان ادامه دهند و تحرک داشته باشند. بیشتر این بیماران قادر به راه رفتن هستند، ممکن است نیاز باشد از وسایلی مثل کفش‌های مخصوص، عصا و واکر استفاده کنند. ورزش می‎تواند در بهبود اسپاسم و درد عضلات و کاهش خستگی مفید باشد. اما زیاده‌روی در ورزش می‎تواند به بیمار صدمه بزند. با زمان کم مثلا ۱۰ دقیقه شروع کنید و به مرور افزایش دهید اما حتما قبل از شروع ورزش با پزشک خود درباره ورزش‎هایی که مجاز به انجام آنها هستید مشورت کنید. ورزش‌هایی مثل ایروبیک در آب، شنا و یوگا مفید هستند. خوشبختانه اکثر بیماران زندگی عادی و یا نزدیک به عادی را ادامه می‎دهند. با کمک دارودرمانی و فیزیوتراپی  و توانبخشی اکثر بیماران به فعالیت خودشان ادامه می‎دهند، شغل دارند و از زندگی خانوادگی خود لذت می‌برند. 

منبع: www.webmd.com

مطالب مرتبط:  

ام اس (MS) چیست؟