ترس‌های دوران کودکی

ترس‌هایی وجود دارند که از ابتدای زندگی هستند و تا آخر عمر هم ادامه می‎یابند مثل ترس از صدای بلند. یک گروه از ترس‌ها با افزایش سن به طور طبیعی ایجاد می‎شوند مثل ترس از ارتفاع. بعضی ترس‌ها هم در ابتدا وجود دارند ولی به مرور زمان کم می‎شوند. این گروه از ترس‌ها طبیعی محسوب می‎شوند. اما دو گروه اول که در ابتدا نیستند و بعد ایجاد می‎شوند یا ترس‎هایی که دیر از بین می‎روند، ترس‎های نگران کننده هستند و باید درمان شوند. به این گونه ترس‎ها ترس ثانویه می‌گوییم و شامل ترس از تاریکی، تنهایی، مکان‌ها و موقعیت‎های خاص. دلیل بروز ترس‌های ثانویه احساس ناامنی است.

ترس‌های دوران کودکی ترس‌های دوران کودکی ترس‌های دوران کودکی

اگر در تاریکی احساس ناامنی کنیم، از آن می‌ترسیم اما نمیدانیم از چه چیزی احساس ناامنی می‎کنیم. اسم این ترس، اضطراب است. ویژگی این ترس این است که به موضوعات دیگر هم انتقال پیدا می‎کند. مثلا ترس از رانندگی به ترس از خیابان هم منجر می‌شود. در مورد ترس‌های دوران کودکی، برخورد ما خیلی مهم است. در این شرایط واکنش ما نباید هیجانی باشد. چون ممکن است باعث تقویت این ترس در کودک شویم. باید به کودک اجازه دهیم ترسش را ابراز کند و به جای اینکه فقط با حرف زدن سعی کنیم او را آرام کنیم، عملا کودک را در موقعیت آرامش قراردهیم. مثلا اگر کودک از تاریکی می‎ترسد به جای توضیح دادن اینکه تاریکی ترس ندارد. همراه او به اتاق تاریک بروید و به او نشان دهید که می‎تواند برق را روشن کند و اینکه چیزی برای ترسیدن در اتاق وجود ندارد. این بهترین راه برای از بین بردن ترس‌های دوران کودکی است. هر واکنش هیجانی مسری است. کودک نگرانی را از پدر و مادر می‌آموزد مثلا اگر برق می‎رود و مادر به فرزندش می‎گوید نترسی پسرم، معنی این جمله این است که چیزی برای نگرانی وجود دارد. نباید به کودک نشان دهیم دنیا ناامن و غیر قابل پیش‌بینی است.

منبع: مجله پیام سلامتی

مطالب مرتبط:

آیا کودک من بیش فعال است؟