آیا کودک من بیش فعال است؟ 

اختلال نقص توجه یا بیش فعالی (ADHD) چیست؟ 

متخصصان می‌گویند بیش فعالی متداول ترین اختلال رفتاری است که در کودکی شروع می‌شود. این اختلال فقط کودکان را تحت تاثیر قرار نمی‌دهد و افراد در هر سنی ممکن است از این مشکل رنج ببرند.

برای افرادی که نقص توجه دارند مشکل است که روی یک موضوع تمرکز کنند بدون این که پریشان و آشفته شوند. این افراد در کنترل کاری که انجام می‌دهند یا چیزی که می‌گویند دچار مشکل هستند. همچنین در کنترل اینکه جه مقدار فعالیت فیزیکی برای یک موقعیت خاص مناسب است. به عبارت دیگر این افراد به نسبت افراد معمولی بی‌فرار و ناآرام هستند. اختلال ADHD با شیطنت‌های معمول دوران کودکی کاملا متفاوت است.

اختلال نقص توجه یا بیش فعالی بیش فعال آیا کودک من بیش فعال است؟ download 29

سه نوع اختلال بیش فعالی داریم:

۱- نوع بی‌توجهی غالب: این افراد نمی‌توانند یک کار را به پایان برسانند، نمی‌توانند روی جزئیات متمرکز شوند، یا یک دستوالعمل را دنبال کنند یا حتی یک مکالمه را ادامه دهند. 

۲- نوع بیش فعالی غالب: برای این افراد بی‌حرکت ماندن سخت است، آنها معمولا بی‌قرار هستند و زیاد حرف می‌زنند. این کودکان دائم در حال دویدن، پریدن، قاپیدن اشیا و حرف زدن در زمان‌های نامناسب هستند. آنها نمی‌توانند به مطلبی گوش دهند یا منتظر نوبتشان برای صحبت کردن بمانند. این افراد نسبت به بقیه بیشتر دچار آسیب دیدگی و حوادث می‌شوند. 

۳- نوع ترکیبی: این افراد دارای نشانه‌های هر دو گروه به میزان برابر هستند. 

علت اختلال بیش فعالی چیست ؟

هنوز علت این اختلال به طور دقیق مشخص نشده است. بعضی مطالعات نشان داده است اختلال تا حدود زیادی ارثی است. شیوع این اختلال در پسران بیشتر از دختران است. بعضی از محققان اعتقاد دارند علت این اختلال عدم تعادل شیمیایی در مغز است. طبق یک مطالعه قرار گرفتن در معرض جیوه در دوران بارداری ممکن است احتمال ابتلا به ADHD را افزایش دهد.  

تشخیص وجود این اختلال در فرد:

تشخیص اینکه آیا فرزند ما بیش فعال است فقط باید توسط متخصص انجام شود. روانشناس الگوی رفتاری کودک را زیر نظر گرفته همچنین رفتار کودک در خانه و مدرسه را برررسی می‌کند و در نهایت تشخیص می‌دهد که آیا فرد دچار این اختلال است یا خیر.

داروهای متداول برای اختلال بیش فعالی: 

  • محرک‌ها، این داروها شامل آمفتامین (برای مثال Adderall یا Dexedrine) و متیل فنیدیت‌ها (برای مثال ریتالین) می‌باشد. محرک‌ها معمولا بیش فعالی و فشار و اجبار را کم می‌کنند و تمرکز را بهبود می‌دهند.
  • Atomoxetine (Strattera) این مورد یک داروی غیر محرک برای اطفال، نوجوانان و بالغین است.
  • اگر داروهای محرک عوارض جانبی داشته باشند و یا موثر نباشند، پزشک ممکن است داروهای غیر محرک را پیشنهاد کند که عبارتند از: atomoxetine (Strattera), clonidine (Kapvay), guanfacine (Intuniv)

  • ضد افسردگی‌ها: ضد افسردگی‌های خاص گاهی اوقات توصیه می‌شود.