اوتیسم چیست؟

بیماری اوتیسم نخستین بار در سال ۱۹۴۳ توسط کانر معرفی شد. اختلال اوتیستیک یک مورد در هر ۵۰۰۰ کودک گزارش شده است. تعداد پسران مبتلا ۴ تا ۵ برابر بیشتر است. ولی دختران بیمار علائم عقب ماندگی شدیدتر دارند. علائم این بیماری در سال‌های اول زندگی شروع می‌شود. والدین معمولا در سال دوم یا سوم پی به بیماری می‌برند. در شروع بیماری اوتیسم کودک علاقه‌ای به وقایع اطراف، محرکات شنوایی، محبت پدر و مادر، نوازش کردن و در آغوش کشیدن نشان نمی‌دهد. گوشه‌گیری و تمایل شدید به تنهایی، وسواس و اضطراب از خصوصیات همیشگی آنهاست.  این کودکان بسیار ساکت هستند و اگر تنها باشند راحت‎تر هستند. خود را بی‌نیاز از دیگران می‌دانند در موقع بیماری و حادثه کمتر گریه می‌کنند و تقاضای کمک می‌کنند. اما در بعضی مواقع بسیار ناراحت و بی‌قرار و پرخاشگر می‌شوند. صداهای عجیب و غریب درمی‌آورند و به خود سیلی می‌زنند. اختلال گویایی از علائم مهم بیماری اوتیسم است. دایره لغات محدود دارند، معانی کلمات را نمی‌فهمند. کلمات را طوطی وار تکرار می‌کنند. یک سوم مبتلایان لال هستند. این کودکان اصرار به یکنواختی دارند. هر تغییری در چیدمان اسباب خانه باعث ناراحتی آنها می‌شود. 

اوتیسم چیست؟

علت این بیماری هنوز مشخص نشده است و فرضیه‌های مختلفی در این باره وجود دارد. در حال حاضر بیشتر به فرضیه‌های نورولوژیکی و عضوی بودن علت بیماری اهمیت داده می‌شود. کوچکترین اختلال در نحوه اکسیژن رسانی به مغز در هنگام زایمان یا در طول بارداری باعث آسیب دیدن سلول‌های مغزی می‌شود. برای بیماری اوتیسم درمان خاصی وجود ندارد. معمولا مصرف آرام‌بخش‌ها بخصوص هالوپریدول از بی‌قراری کودک جلوگیری می‌کند. پاسخ به درمان با فن‌فلورامین هم مثبت بوده است. روان درمانی هم به صورت رفتار درمانی و شرطی کردن مفید است. هر قدر این کودکان رفتارهای اجتماعی بیشتر بیاموزند اعمال غیر عادی در آنها کمتر می‌شود. 

منبع: کودکان استثنایی تالیف کافمن و هالاهان

مطالب مرتبط: 

آیا کودک من بیش فعال است؟

عوارض تنبیه بدنی چیست؟

بیشتر بخوانید

نظر و پیشنهاد بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *